Niepokalana
Instytut Niepokalanej Matki Kościoła

Prezentacja

Początki założonego przez ks. Franciszka Blachnickiego Instytutu Niepokalanej Matki Kościoła sięgają 1957 roku, kiedy „pierwsza piątka” zamieszkała razem i zaangażowała się w prace przy tworzonym przez niego Ośrodku Katechetycznym w Katowicach, który z czasem przekształcił się w Centralę Krucjaty Trzeźwości i Wstrzemięźliwości. Po likwidacji tego centrum przez SB w sierpniu 1960 roku pierwsze członkinie nowego instytutu świeckiego podjęły studia w Krakowie, wtedy też dla części z nich otworzyła się możliwość zamieszkania w Krościenku, gdzie później powstało Centrum Ruchu Światło-Życie.

Od początku członkinie instytutu towarzyszyły ks. Blachnickiemu przy organizowaniu pierwszych oaz dla ministrantów, a po Soborze Watykańskim II angażowały się w coraz dynamiczniej rozwijający się Ruch Żywego Kościoła zwany od 1976 toku Ruchem Światło-Życie. Obecnie posługują w centrach tego ruchu m.in. w Krościenku nad Dunajcem oraz w Carlsbergu w Niemczech, angażują się w posługę ruchu także w wielu diecezjach i parafiach.

Aktualnie 2/3 członkiń INMK praktykuje życie we wspólnotach zamieszkania, natomiast 1/3 żyje indywidualnie, pozostając w swoich środowiskach i pracując zawodowo.

Wiele z członkiń posługuje w centrach Ruchu Światło-Życie, a także angażuje się w działalność Krucjaty Wyzwolenia Człowieka m.in. prowadząc rekolekcje ewangelizacyjne dla uzależnionych, ale także kursy i szkolenia z pedagogiki zabawy, metod aktywizujących w katechezie oraz szkolenia wodzirejów zabaw bezalkoholowych. Z inicjatywy instytutu w Lublinie powstała grupa „Odwaga”, która – zgodnie z nauczaniem Kościoła – służy pomocą duchową i terapią osobom o skłonnościach homoseksualnych, które pragną zmienić swój styl życia. Z inspiracji jednej z członkiń powstał Katolicki Telefon Zaufania w jednej z polskich diecezji.

Wśród członkiń INMK są także katechetki, kilku psychologów, pedagogów, nauczycielka angielskiego oraz nauczyciel akademicki i bibliotekarka wyższej uczelni, ponadto dziennikarka, farmaceutka i działaczka pro-life.

INMK został zatwierdzony na prawie diecezjalnym w 1996 roku przez ówczesnego biskupa tarnowskiego Józefa Życińskiego. Jako świecki instytut życia konsekrowanego zrzesza kobiety, które pozostając osobami świeckimi składają śluby czystości i posłuszeństwa, żyją duchowością Ruchu Światło-Życie.

Członkowie instytutów świeckich żyją pojedynczo lub we wspólnotach, niekiedy podejmują konkretne dzieła apostolskie, ale najczęściej poprzez samą swoją obecność w różnych środowiskach starają się wnosić tam, gdzie żyją i pracują, przesłanie Ewangelii. Składają śluby czystości, ubóstwa i posłuszeństwa, ale pozostają w swoich środowiskach, gdzie żyją i pracują tak jak inni świeccy katolicy. Nie noszą żadnych oznak swojej konsekracji i – najczęściej – nie ujawniają faktu swej przynależności do instytutu świeckiego by tym skuteczniej (bo bez „etykiet”) oddziaływać apostolsko.

Tę stosunkowo nową formę życia konsekrowanego w świecie zatwierdził 2 lutego 1947 roku papież Pius XII. Instytuty świeckie zrzeszają osoby, które składają śluby czystości, ubóstwa i posłuszeństwa a jednocześnie żyją w swoim świeckim otoczeniu – pojedynczo lub we wspólnotach. Swoje apostolstwo – jak to wyraża adhortacja o życiu konsekrowanym „Vita consecrata” pełnią „w świecie i za pomocą środków tego świata” czyli przez pracę zawodową i różne formy świeckiej działalności.

W Polsce ponad 1,1 tys. świeckich konsekrowanych zrzeszonych jest w 34 instytutach. Do najliczniejszych należą: założony w 1986 roku Świecki Instytut Maryi Służebnicy Pańskiej – wywodzący się z Ruchu Rodzin Nazaretańskich, „Elianum” – instytut świecki o duchowości karmelitańskiej, oraz żeński Instytut Świecki Chrystusa Króla, którego początki sięgają czasów II wojny światowej. INMK należy do jednych z liczniejszych.

Według najnowszych danych, na świecie jest obecnie 214 instytutów świeckich; 72 z nich zostały zatwierdzone na prawie papieskim, a 132 na prawie diecezjalnym. Światowa Konferencja Instytutów Świeckich (CMIS), której w aktualnej kadencji przewodniczy odpowiedzialna główna INMK Ewa Kusz – zrzesza 184 instytuty świeckie z całego świata i koordynuje współpracę pomiędzy nimi. Łącznie należy do nich ok. 40 tys. świeckich konsekrowanych.

Najwięcej z nich zamieszkuje kraje europejskie – 160 wspólnot, w obu Amerykach – 22, w Azji 6 (m.in. w Japonii, Korei i na Filipinach i 4 w Afryce (m.in. RPA, Rwanda, Nigeria).

Spośród krajów europejskich najwięcej instytutów świeckich działa we Włoszech – bo aż 67. Dla porównania we Francji – 25, w Hiszpanii – 20. W Polsce ponad 1,1 tys. świeckich konsekrowanych zrzeszonych jest w 34 instytutach.